Η Μέθοδος Διαλογισμού της Ράτζα Γιόγκα

(Προκαταρκτικές εισηγήσεις για εκείνους που επιθυμούν να προχωρήσουν την έρευνα πέρα από το στάδιο του αρχάριου).

Ο Πατάντζαλι υπήρξε ερανιστής διδασκαλιών οι οποίες, μέχρι της εποχής που έζησε, επί πολλούς αιώνας μεταδιδόντουσαν προφορικά. Ο Πατάντζαλι ήταν ο πρώτος πού διετύπωσε γραπτώς την διδασκαλία προς χρήση των σπουδαστών και ως εκ τούτου θεωρείται ως ο ιδρυτής της Σχολής της Ράτζα Γιόγκα.

Η χρονολογία της γεννήσεως του Πατάντζαλι είναι άγνωστη και επί του ζητήματος αυτού σημειώνεται μεγάλη διάσταση απόψεων. Οι περισσότεροι από τους ειδικούς περί το θέμα επιστήμονες της Δύσης, καθορίζουν την χρονολογία αυτήν μεταξύ του 820 και 300 π.Χ. Ένας ή δύο μάλιστα την τοποθετούν μετά Χριστόν. Οι περί το θέμα ειδικοί Ινδοί, όμως, οι όποιοι υποτίθεται ότι κάτι πρέπει να γνωρίζουν περισσότερο γι αυτό το ζήτημα, μας ορίζουν χρονολογία πολύ παλαιότερη και μάλιστα την τοποθετούν περί το 10.000 π. Χ. Ωστόσο το όλο σύστημα χρησιμοποιείται από τις απαρχές της Αρείας Φυλής.

Οι Σούτρες, ή Αφορισμοί της Γιόγκα αποτελούν την βασική διδασκαλία της εκείθεν των Ιμαλαΐων Σχολής, εις την οποίαν ανήκουν πολλοί από τους Διδασκάλους της Σοφίας, πολλοί δε από τους σπουδαστές ισχυρίζονται ότι οι Εσσαίοι και άλλες Σχολές μυστικιστικής εκπαιδεύσεως και σκέψεως, που συνδέονταν στενά με τον ιδρυτή του Χριστιανισμού και με τους πρώτους Χριστιανούς, βασίζονται πάνω στο ίδιου σύστημα και ότι οι διδάσκαλοι εκείνων είχαν εκπαιδευτεί στην μεγάλη, πέραν των Ιμαλαΐων Σχολή.

Το πρώτο βήμα προς αυτή την ανάπτυξη είναι η συγκέντρωση ή η ικανότητα να συγκρατείται ο νους σταθερός και απερίσπαστος σ’ εκείνο το οποίο επιλέγει ο ζηλωτής. Το πρώτον αυτό βήμα είναι ένα από τα δυσκολότερα στάδια στην εργασία του διαλογισμού και συνεπάγεται την ικανότητα να επαναφέρεται διαρκώς και αδιάπτωτα ο νους σε εκείνο το «αντικείμενο» πάνω στο οποίο επέλεξε να συγκεντρωθεί ο ζηλωτής. Τα στάδια της συγκέντρωσης είναι σαφώς περιγραμμένα και μπορούμε να τα περιγράψουμε ως εξής:

    1. Η εκλογή του «αντικειμένου» επί του οποίου πρέπει να γίνει η συγκέντρωση.

 

    1. Η απόσυρση της διανοητικής συνείδησης από την περιφέρεια του σώματος, προκειμένου οι αγωγοί της εξωτερικής αντίληψης και επαφής (οι πέντε αισθήσεις) να ακινητοποιηθούν και η συνείδηση να μην εξωστρέφεται πλέον

 

    1. Η επικέντρωση της συνείδησης και η σταθεροποίηση της μέσα στην της κεφαλή, σε ένα ορισμένο σημείο ανάμεσα στα φρύδια.

 

    1. Η αφοσίωση του νου ή στενή παρακολούθηση του αντικειμένου που επιλέχθηκε για την συγκέντρωση.

 

    1. Ο οραματισμός αυτού του αντικειμένου, ή εξέτασή του με την φαντασία και ο λογικός αναλογισμός περί αυτού.

 

    1. Η επέκταση των διανοητικών συλλήψεων που σχηματίσθηκαν από το ειδικό και επί μέρους στο γενικό και καθολικό ή παγκόσμιο.

 

  1. Η προσπάθεια να καταλήξουμε σε εκείνο που απλώνεται πίσω από την εν λόγω μορφή ή να φθάσουμε στην ιδέαν που ευθύνεται για τη μορφή.

Αυτή η διαδικασία ανυψώνει βαθμιαία την συνείδηση και καθιστά τον ζηλωτή ικανό να φθάσει στην πλευρά της ζωής της εκδήλωσης αντί της πλευράς της μορφής. Αρχίζει όμως με την μορφή ή το «αντικείμενο». Τα αντικείμενα για συγκέντρωση είναι τεσσάρων ειδών:

    1. Εξωτερικά αντικείμενα, όπως εικόνες της θεότητας, σύμβολα ή φυσικές μορφές.

 

    1. Εσωτερικά αντικείμενα, όπως λ.χ. τα κέντρα στο αιθερικό σώμα.

 

    1. Ποιότητες, όπως διάφορες αρετές με πρόθεση την έγερση επιθυμίας για τις αρετές αυτές και τοιουτοτρόπως την ενσωμάτωση τους στο περιεχόμενο της ζωής της προσωπικότητος.

 

  1. Διανοητικές συλλήψεις ή εκείνες οι ιδέες που ενσωματώνουν τα ιδεώδη, το οποία ευρίσκονται πίσω από όλες τις έμψυχες μορφές. Αυτές μπορούν να λάβουν την μορφή συμβόλων ή λέξεων.
  2. Ακριβώς η συνειδητοποίηση ότι χρειάζονται «αντικείμενα» κατά την συγκέντρωση, είναι εκείνο που δημιούργησε την ανάγκην για εικόνες, ιερά γλυπτά και σύμβολα. Όλα αυτά τα αντικείμενα συνεπάγονται την χρήση του κατώτερου συγκεκριμένου νου και αυτό είναι ένα αναγκαίο προκαταρκτικό στάδιο. Η χρήση τους οδηγεί την διάνοια σε μια κατάσταση αυτοκυριαρχίας, ούτως ώστε ο ζηλωτής να μπορεί να κάνει ακριβώς εκείνο που επιλέγει.

    Οι τέσσερις τύποι των αντικειμένων, που αναφέραμε ανωτέρω, οδηγούν βαθμιαία τον ζηλωτή προς τα ένδον και τον καθιστούν ικανό να μεταφέρει την συνείδησή του από το φυσικό πεδίο στον αιθερικό κόσμο, και από εκεί στον κόσμο της επιθυμίας ή των συγκινήσεων και κατ’ αυτόν τον τρόπο στον κόσμο των διανοητικών ιδεών και συλλήψεων.

    Η διαδικασία αυτή, που διεξάγεται στον εγκέφαλο, φέρνει ολόκληρη την κατώτερη φύση σε κατάσταση επικεντρωμένης και αδιάσπαστης προσοχής, που οδηγεί σε συγκέντρωση όλου του διανοητικού μηχανισμού. Ο νους τότε δεν διασπάται πλέον, δεν ταξιδεύει, δεν κατευθύνεται προς τα έξω, αλλά διαθέτει προσηλωμένη προσοχή… Αυτή η καθαρή, επικεντρωμένη, απερίσπαστη αντίληψη του αντικειμένου, χωρίς να υπεισέρχεται στην συνείδηση κανένα άλλο αντικείμενο ή σκέψη, είναι πολύ δύσκολο να επιτευχθεί. Αν όμως το κατορθώσουμε έστω και για διάστημα δώδεκα δευτερολέπτων, τότε επιτυγχάνεται αληθινή συγκέντρωση…

    Ο διαλογισμός δεν είναι παρά προέκταση της συγκέντρωσης και αναπτύσσεται από την άνεση του ανθρώπου να προσηλώνει τον νουν του κατά βούληση πάνω σε κάθε ιδιαίτερο αντικείμενο. Υπόκειται στους ίδιους κανόνες και συνθήκες με την συγκέντρωση και η μόνη διάκριση μεταξύ των δύο είναι το στοιχείο του χρόνου

    ImageImageImage